Sjoerd Stok
About me Het stadsleven en stedelijke architectuur fascineren me. Wat mij oorspronkelijk greep was dat een schilderij van de stad eigenlijk een moderne versie is van het klassieke landschapsgenre waarin juist bebouwing en menselijke ingrepen zoveel mogelijk buiten het beeld werden gehouden. Maar alles is ingericht door de mens, voor de mens en wij zijn onderdeel van de natuur, zoals ook ons ingrijpen. De stad zie ik als een landschap. Zijn wolkenkrabbers niet als enorme bergen te beschouwen? Zijn grachten niet te zien als kabbelende beekjes? Een straat als een scheiding in het landschap? In mijn werk stel ik dan ook vragen als: hoe kijken wij naar een gebouw en onze omgeving; en hoe vormt het ons? Vaak gaat het meer om het moment van zien en om de indruk die dat achterliet dan om de architectuur zelf. Het schilderen zet ik dan in om het karakter van een constructie of van het stadsleven te vangen, mijn perceptie daarvan weer te geven. Hoe weerkaatst het licht; hoe vormt het specifieke moment het gebouw tot iets anders en wat doet het met mij? Vereenvoudiging en abstrahering gebruik ik als middel om dit te vertalen. Door vormen te abstraheren leg ik de nadruk op de meest belangrijke elementen en vooral op het licht. Het schilderen zelf zie ik ook als een proces van construeren. Ik laat het beeld langzaam opkomen en tijdens het werken ga ik de constructie beter begrijpen. Ik orden en maak keuzes. Tot ik tot een beeld kom dat voor mij de essentie weergeeft van die plek, dat moment. Zo heb ik een serie schilderijen gemaakt, gebaseerd op de verbouwing van het treinstation vlakbij waar ik woon, in Deventer. Afgebroken gebouwen, gaten in de grond, rommel en chaos vind je terug in deze werken. Vaak is dit alles een ergernis voor de bewoners van de wijk. Ze kijken vooral uit naar het einde van de bouw, de nieuwe weg en tunnel die er zal komen. Maar ik zie in een half afgebroken gebouw ontzettend veel persoonlijkheid, meer dan in een heel gebouw. Bergen rommel en machines zie ik als decorstukken waar de bouwvakkers zich doorheen bewegen. Het gat in de grond, waar later een tunnel komt, is te zien als de grand canyon van Colmschate, en best indrukwekkend. Iedere dag dat ik met de trein vertrek, is er weer iets veranderd. Sjoerd Stok, 2018